Yıldız Avcısının Heybesi

-I-KELİMELER

Saat gecenin bilmem kaçı,
Lakin alabildiğine karanlık olduğunu söyleyebilirim.
Gün doğumundan öncesine mi,
Gün batımından sonrasına mı ait bu ıssızlık?
Belirtmesi güç…
Peki kolay olan nedir hayatta?
İyisi mi ben söyleyeyim…
Beş harfin sıralanışıyla meydana gelmiş,
Manası kendini karşılamayan,
Yalan dolan,aciz bir kelimenin beklentisi!
Ki kelimelere bile yalan karışmışken,
Mana aramak ne denli doğru?
Bırakalım bunu kelime avcıları düşünsün.
Biz geceye dönelim!
Yıldızları avlayalım,
Tek tek dolduralım heybemize.
Sonra hepsini çocukların masalsı göğüne serpelim.
Bizler unuttuk hayal kurmayı.
Hem hayalleri olmayanlar yıldızları göremezlerken
Hapsetmek kendi karanlık göğümüze,
Akıl işi mi?

                                                                                            Büşra Ayar

Devamını Oku

“AY”DINLIĞA ŞİİR

Güneş gökyüzündeki yeri için,

Müsade istiyor Ay’dan.

Mesaisi başlıyor:

Milyarlarca kendini bilmezin dünyasını,

Aydınlatmak görevi.

Tabii güneş böyle düşünmüyor...

Kim böyle düşünüyor?

Bu öyle mi?

Sanmam!

Hem güneşin görevi,

Kendini bilenlerin dünyasını aydınlatmak değil mi?

Öyle ya da böyle...

Çekilin bayım,

Güneşimi kapatıyorsunuz!

Dünyamı karartıyorsunuz.

Günlerimi gece yapıp,

Sadece yıldızlarla mı konuşmamı istiyorsunuz?

Hâlbuki benim;

Biraz gökyüzü,biraz güneş ve biraz da denize ihtiyacım var.

Benim yaşamaya ihtiyacım var bayım.

Siz buna izin vermiyorsunuz.

“Yalnız” ve yalnız karanlıklar vaad ediyorsunuz.

Oysa siz geceye aitsiniz diye,

Ben gündüzlerimden kopamam ki.

Siz gece

Ben gündüz, bayım!

“Biz” olamayız...

Büşra  Ayar

Devamını Oku