Gitmek istemediğin bir şehir;adını her duyduğunda sızlayan, bir kaç bölümden oluşan,hafiften dargın, hala yaz kadar sıcak bir kalp. Özlediğin insanın başka bir şehirde,her gün başka bir sabaha ve her gece başka bir aya göz açıp kapaması ne zordur, anlatmak kadar yaşamak da. Açık kalan bir kapı ardından öylece, sebepsiz, çaresiz, bitkin bir çift göz. Edepsizce terk edilen, küçücük, iki parmak aralığı, nahoş kalp kırıklığı. Cümlelerin ardı arkası kesilmez bir vaziyet aldı. Yaşadığım onca kötü olayların ertesinden yazmaya devam ediyorum, yazdıkça içimdekileri kustuğumu fark ediyorum; ziyanı yok, olsun. Hayallerimizin de suya düşmesi tesadüf mü? Ölüm kadar. Ayak uçlarım sızlıyor sana gelen yolları yürürken. Bazen düşünemez oluyorum, duruyorum.
-Pınar Kabakoz-