Büyük bir boşluk içindeyim ne kadar yukarı cıkmaya calışsan o kadar batan bir durum var üstelik. Aklıdan gecen hiç birşeyi yazıya geçiremiyorsun . Ve sonunda karar veriyorsun durumu yazmaya. Peki nedendi bu ? ne eksikti veya neyin fazlalığı ağır geldi. Bilmiyorum.
Bildiğim tek şey hiç birşeyi uzun sürdürememem heyecanlandığım herşeyin yarım saatte beni terketmesi. Bu halimden şikeyetçiyim bu üstümdeki ölü toprak dayanılmaz bir hal aldı artık bende. Ama napsam da düzelmeyen bir durum var. Bir tükenmişlik.
Sanırım artık hayata bir de böyle bakmalıyım. Neşem bile terketmişken beni, kimsenin yanımda uzun süreli kalamayacagını bilmek can sıkıcı olsa da, kabulüm bu halim. Belki güneş doğmak için bu kadar karanlığı seviyor.. Bende karanlığımı kabul ediyorum bir daha doğabilmek için.
