Esen rüzgar, soğuk hava, ayazdan çatlamış ellerim ve kalemim. Bir köşede dik ve yitik delikanlı duruşum. Kalemi her sürttüğümde hissettiklerim, boş sayfaların anlamsız bakışları ve ruhumun derinliklerinde fırtına öncesi sessizlik, gürlemeyi bekleyen hararetli adeta meczup timsali bir delikanlı. Ve sen; naif, hoş ve bir o kadar da sakin. Bazen hiddetli bazense bir çiçek kadar narin ve kırılgan. Çözemedim bu anlamsız ilişkiyi. Ruhumda hissettiğim her zerreyi. Zerre bir madde, madde var oluş ve alem. Koca alemde ufak bir nokta , her şeyi bitiren. Anlat bana ben miyim suçlu? Yoksa o ürkek bakışların mı? Neyiz biz... Karanlık çöktüğünde bir kıvılcım sonra alevler. Ve tekrar sen, bu sefer daha şiddetli ve dolucasına... Ben ise sadece suskun ve adım adım uzaklaşan yalnız adam.
Talha AKBAŞ
