Tüm o
kelimelerden, şiirlerden vazgeçtim.
Ruhumun
çatlaklarında yayılırken yokluğum
Ne olursa olsun
yaşamaya değer derken
Mevsimsiz Sohbet
Bir “de” yakındır sen ben gibi
Bir tane daha var uzak, soğuk, ölüm gibi
Ama her şeyden öte eklenmişlik duygusu
Hep bir fazlayı anımsatır,
Bazen de yok’a koyarsın yokluğu pekiştirir.