Gözü dönmüş bir devin kalbinde
Sadaktaki kırık ok gibi
Kirişten ayrılmayı beklercesine
Menzile varmaya susamış
Bir yalnızlık neferisin…
Neyine talip olmalı acun-ı sefilin, bilir misin?
Neresinden medet ummalı, bunca ömr-ü faninin?
Ya kırık bir okta kör temren
Ya dörtnala bir ata dizgin
Kılan nedir âdemoğlunu?
Bilmezsin, bilmezsin…
Tez elden bırakasın söz oyunlarını,
Zümrüd-ü Anka’nın kanadından aldıklarını,
Ucundan akan mürekkebi de azad kılasın.
Türlü şiirleri nakşeylediğin sahifelerin
Pürüzsüz ciltlerine şîrpençe olmaktan utanmaz mısın?
Ey Turuncu Şehirlerin karadan gayrısını bilmeyeni!
Hüzn-ü kederden ayrılmaya
Bir kez olsun varmaz mısın?