Ey hayat dedikleri, anlaşılmaz oyun! Hep risk teşkil eden kumar! Üç gün güldürüp beş gün ağlatan, zavallı ! Sana sesleniyorum. Senden korkmuyorum! O kadar zulmet ki... Senden zulüm benden sabır! Ama bir kaç sözüm olacak sana hiç kusura bakma.
Nesin sen ? Ne yapmak istiyorsun? Beni korkuttuğunu sanıyorsun filhakika ama asıl korkan şeyin tam olarak sen olduğunu bilmiyorsun. Bilmediğine, cahilliğine veriyorum bu zulmü, bu ayrımı, bu ikilemi! Ama sana tavsiyem ey kahpe, ey hayat!
-Sen de fanisin bil, bırak artık bu zulmü. Ağlatmayı bırak, İnsanları neselendir, insanları güldür! Bunun zevkine var. Sahi sana bahseden olmamıştır. İnsanları gülümsetmek o kadar güzeldir ki! Sen bilmezsin... Bir insanı güldürünce, hele ki bu insan; dünyanın en tatlı varlığından daha tatlı ise... Kilometlerce uzaktan sana gülümser, senin haberin dahi olmaz fakat öyle hoş hissedersin ki... Ağlatmanın, üzmenin bunun yanında bir duygu olmadığını bile düşünürsün. Hatta ve hatta insanı mutlu etmenin mutluluğu öyle işler ki yüreğine... Hah işte o zaman hayat olmaktan çıkıp;
CENNET OLURSUN!
Kürşad Taşdemir
