Sabahın ilk ışıklarıydı. Gün yeni selamlıyordu şehrimi. Kalktım her günkünün aksine erkenden. Mahmur gözlerime su çarptım ve alelacele giyindim. Hızlı adımlarla sessiz merdivenleri terk ettim birer birer. İnsan kalabalığı çoktu bu semtte. Ama bu saatlerde sokaklar henüz boştu. Adımlarımı daha da sıklaştırdım ve o meçhul parkın güzide anılarımı saklayan bankına oturdum. Bundan üç ay öncesi benimle birlikte anımı paylaştığın banktayım sevgili... İlk değil burada tek bulunuşum, sıkça ziyaret ederdim hatıramızı. Sonra, bu kez yavaş adımlarla belki de zorla uzaklaşmaya başladım, en sevdiğin şarkıyı açtım, geçtiğimiz yolları tekrardan selamladım... Topladım ayrılık mevsiminin hatıralarını. Satır aralarına gizledim. Kimseler koparmasın sevdamın meyvelerini dedim. Yalnızlığımı sessizliğime kalbettim. Koyu mahzun bakışların düştü aklıma. En âli köşesinde yüreğimin silüetin canlandı. Yanaklarım ıslandı kalbimin ağlayışına. Süzüldü sessizce yaşlar yüzümden.. Tatlı gülüşünün verdiği huzurda dudaklarım zorlandı tebessümüne. Bir yandan ıslanırken bir yandan da döküldü hatıralarım dudaklarımdan. Son cümlem oldu bekletme sevgili özletme....
Şeymanur Şahin
0 yorum:
Yorum Gönder