Bozdum sensizliğinde kayboldugum odanin koyu sessizligini... Sonra manasız adımlarla balkona yöneldim. Mavi dedim mavi belki dinler beni. Hatıralarımı anlatmayalı epey zaman olmuştu. Yalnızlığımı sık sık paylaştığım bulutlar yoktu bugün. Başbaşaydım maviyle... Oda az çok severdi maviyi. Gökyüzünü beraber izlerdik hep. Ayrı şehirlerde olsak bile aynı anda bakardık , kendimizi kaybettiğimiz ama bizi bulduğumuz sonsuzluğa... Biz zaten yıldızlarda tanışmıştık. Tanışmak bir kere yapılan bir eylem değildi. Biz her gün tekrar tanışırdık onunla. Her gün daha çok tanır bir o kadar severdik birbirimizi. Ayrı özneler olmadık hiç. Aynı cümlenin tek failiydik. Kuşlar derdim, bizi kuşlar kadar özgür kılsalardı. Beraber uçsaydık bilmediğimiz kentlere, kaybolsaydık... Yine aynı eylemin tek öznesi olsaydık.
Duraksadım o an... Biz ayrı mıydık.?
-Hayır.
Biz tebdili mekanlarda aynı havayı soluyorduk. Kalbimiz hala bir çarpıyordu. Bir tek ellerim ellerine ulaşmıyordu, birde gözlerin gözlerimi seyretmiyordu. Bunlar ayrı olmaya sebep miydi ? Sahi ayrılık da neydi ? Biz hala beraber uyuyoruz her gece ve hala beraber uyanıyoruz sabahları...
Şeymanur Şahin
0 yorum:
Yorum Gönder